Cultuurtripje in Londen

Londen is zonder twijfel één van mijn favoriete steden. Altijd blij wanneer ik daar terug ben. Onlangs was ik er nogmaals! Aanleiding deze keer was de overzichtstentoonstelling in Tate Britain rond Edward Burne-Jones. Omdat ik het zelf fijn vind om af en toe een persoonlijke noot te lezen op de pagina’s van collega artiesten of ondernemers die ik volg, dacht ik, ik deel eens iets over mijn citytrip Londen.

Voor wie de schilder EBJ niet zou kennen, hij leefde ten tijde van de Victorianen en greep in zijn werk veelvuldig naar mythes en legendes terug om droomwerelden te scheppen. Om een beeld te krijgen bij zijn werk, surf even naar artuk.org of passeer straks even langs Google. Hij behoort tot de Pre-Rafaëlitische schilders, een kunstgroep die initieel belachelijk werd gemaakt, dan door kunstcriticus John Ruskin werd geprezen en uiteindelijk wereldwijde faam genoot (-terwijl de artiesten nog leefden!-), nadien weer een hele tijd in de vergeethoek raakte / verguisd werd en sinds kort weer onder het grote publiek gekend en toch bij velen geliefd is.

Gisteren las ik nog een internetartikel over iemand die in de jaren ’50 in een tweedehands boekenwinkel een grote pastelschets van een andere Pre-Rafaëlitische schilder (Rossetti) op de kop tikte voor 75 pond. Haha, stel je voor!

Soit. Meerdere werken van EBJ (zoals The Golden Stairs) had ik reeds gezien in andere musea of op andere tentoonstellingen, maar de veelheid aan werken zo mooi samen gepresenteerd zien, was echt indrukwekkend.

Wij waren op 11 november en in Engeland nemen ze de herdenking van de gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog serieus. Om 11 uur stipt weerklonk daarom een signaal in de museumzalen met een oproep tot twee minuten stilte. Een gebaar, dat door iedereen (buiten twee verloren gelopen Franse toeristen) respectvol werd opgevolgd.

Indien iemand nog twijfelt aan mijn admiratie voor de Pre-Rafaëlieten, hier een beeld van mijn hand om jouw laatste twijfel weg te nemen. Model in deze foto is Ophidia.

pre-Raphaelite gingerlicious redhead fineart portrait embroided flowerband veil

De expo van EBJ loopt nog tot 24 februari. Alle info vind je hier.

Een andere fijne expo is Night and Day. Dit is een veel kleinere expo, maar toch heel leuk om ook mee te pikken. De expo combineert mode met fotografie uit de jaren 1930. De flapper girls uit de jaren ’20 werden volwassen en zo evolueerde ook hun kleerkast mee. In de expo komen zowel outfits voor overdag als avondkledij aan bod.

Met hetzelfde ticket kan je ook dertig straffe portretten uit de jaren ’30 van sterfotograaf Cecil Beaton bekijken. Zo stond ik oog in oog met Dali, Marlene Dietrich en een rits royalty. Plezant was ook de print waarop de retouche-aanwijzingingen door Cecil Beaton te zien waren. Een oorring erbij toveren, het haar oplichten, het lichaam een flink stukje smaller maken. Ja jongens, een friendly reminder, fotobewerking (en manipulatie) is van alle tijden.

Tot slot was er nog wat tijd om te genieten van de gezelligheid van de kerstversiering in centrum Londen.

Een aanrader in het specifiek vond ik de tijdelijke op Queen (de muziekband dan welteverstaan) geïnspireerde lichtinstallatie in Carnaby Street. Draai je de hoek om vanuit Kingly Street, dan loop je er recht op. “Is this the real life” staat in neonletters over het straatbeeld gespannen. Enkele meters verderop staat te lezen “is this just fantasy”. Om de zoveel meter hangt een memorabele quote uit de monsterhit Bohemian Rhapsody. Ik daag jullie uit om de proef op de som te nemen, ga erheen wanneer de avond valt en het licht het mooist tot zijn recht komt en probeer niet spontaan luidop te zingen. Of hoor ik je nu al stiekem van achter jouw scherm een beetje neuriën? Geniet ervan!